Ruletin zəngi səsi

[kIRIev]

Adım İlqardır, 41 yaşım var, Sumqayıtda kimya zavodunda növbə rəisi işləyirəm. İyirmi ildən çoxdur eyni sexdə, eyni dəhlizlərdə gəzirəm. O qədər rutin həyatım var ki, bəzən səhər duranda gözlərimi açıb nə görəcəyimi, eşidəcəyimi, hansı qapıdan keçəcəyimi əzbər bilirəm. Elə bil saat mexanizmiyəm: iş, ev, yemək, yuxu. Həftəsonları qarajda maşınla məşğul olmaq, axşamlar eyvanda çay içib küçəyə baxmaq. Dəyişən nə var? Heç nə. O qədər heç nə yox idi ki, 2024-cü ilin fevralında həyatımın ən qəribə həftəsonu yaşandı və bu, tamamilə təsadüf nəticəsində baş verdi.

Həmin şənbə günü iş yoldaşım Rövşən mənə zəng vurdu: "İlqar, gəl bir az nərd ataq, lap darıxmışam". Rövşən mənim ən yaxın dostumdur, onunla eyni sexdə işləyirik, otuz ildir. Razılaşdım. Axşamüstü onun evinə getdim, süfrə açıldı, çay, sonra bir az daha ciddi içkilər gəldi söhbətin üstünə. Söhbət döndü dolaşdı, hardansa müasir həyata, gəncliyimizə gəlib çıxdı. Rövşən dedi: "Bilirsən, oğlum deyir ki, sənin nəslin heç nə başa düşmür. İnternet var, oyunlar var, qazanclar var. Deyir mən mostbet игры oyunları oynayıram, istirahət edirəm". Gülüşdük. Amma maraq xətrinə soruşdum: "Nə oyunları bunlar, nə qazana bilərlər?" Rövşən də dəqiq bilmirdi, amma oğlunun hərdən "bir az pul qazandığını" deyirdi.

O gecə Rövşənin evindən çıxıb evə gələndə beynimdə fırlanırdı bu söhbət. Maşın sürürdüm, radio sakit musiqi verirdi, hava soyuqdu. Evə çatanda birdən qərar verdim: "Bəsdir, oturum görüm nə imiş bu məşhur mostbet oyunları, niyə bu qədər danışırlar?" Kompüteri açdım, sayta daxil oldum. Saytın dizaynı rəngarəng idi, göz oxşayırdı. Qeydiyyatdan keçdim, adi məlumatları doldurdum. Balansımda 50 manat bonus var idi. Düzü, pulu itirsəm də, qazanmasam da vecimə deyildi, sadəcə maraq idi.

Oyunların içində gözümə canlı rulet dəydi. Rulet. Gəncliyimdə, bəlkə də iyirmi il əvvəl, bir dəfə Qazaxıstanda ezamiyyətdə olanda kazinoda rulet görmüşdüm. Çox bəyənmişdim o fırlanan təkəri, topun səsini. Həmin vaxt oynamamışdım, çünki pulum yox idi. İndi isə qarşımda virtual rulet var idi. Eyni səs, eyni həyəcan. Barmağım ekranda titrədi. 10 manat qoydum qırmızıya. Təkər fırlandı, top fırlandı... qara gəldi. Uduzdum. Gülümsədim. "Yaxşı, oldu bir dəfə" dedim.

Növbəti raundda 10 manat qoydum qaraya. Qırmızı gəldi. Yenə uduzdum. Üçüncü dəfə yenə qara, yenə uduzdum. 30 manat getdi. Artıq bonusdan 20 manat qalmışdı. Dedim, qoy sonuncu dəfə oynayım, nə olacaq? Qoydum qırmızıya. Təkər fırlandı, top fırlandı, dayandı... qırmızı 14! Qazandım. 20 manat oldu 40. Sonra yenə qırmızıya qoydum, qırmızı gəldi. 40 oldu 80. Qaraya qoydum, qara gəldi. 80 oldu 160. Ürəyim döyünürdü. Elə bil ürəyim sinəmdən çıxacaqdı. Saat gecə 3-ə yaxınlaşırdı, mən isə ekrana baxıb donmuşdum. Növbəti raundda rəqəmə qoydum, 23 rəqəminə, çünki oğlumun ad günü 23 maydır. Təkər fırlandı, top düşdü... 23! İnanmadım. Gözlərimi ovuşdurdum. 160 oldu 320. Sonra dayandım. Çünki hiss etdim ki, davam etsəm, ya hər şeyi itirəcəm, ya da daha çox qazanacam, amma artıq yorulmuşdum. Əlimi klaviaturanın üstündən çəkdim, dərindən nəfəs aldım. Balansda 320 manat. Heç vaxt bu qədər asan pula sahib olmamışdım.

Səhər duranda düşündüm ki, görəsən yuxudur, ya yox? Kompüteri açdım, hesabıma girdim. Pul dururdu. 320 manat. Nə edəcəyimi bilmirdim. Xanım işə getmişdi, evdə tək idim. Oturdum, fikirləşdim. Bu pul mənə nəyə başa gəldi? Heç nəyə. Sadəcə bir axşamın həyəcanı. Bəs mən zavodda bu qədər pulu neçə günə qazanıram? Dörd günə. Dörd günlük zəhmət, ağır iş şəraiti, kimyəvi qoxular, ayaq üstə durmaq. Burada isə bir saatlıq oyun. Bu fikir beynimdə dolaşdı.

Həmin pulu çıxartdım, karta köçürdüm. Sonra nə etdim? Xanıma dedim ki, mükafat almışam işdə. Ona gözəl bir xəz palto aldım, uzun illər idi istəyirdi. Qalanını da qoyduq oğlana kömək olsun, tələbədir, universitetdə oxuyur. Xanım o qədər sevindi ki, o sevinci görməyə dəyərdi. Qucaqlaşıb dedi: "İlqar, nə yaxşı ki, belə oldu".

İndi düşünürəm ki, o gecə mən nə hiss etdim? İlk dəfə idi ki, uzun illərdən sonra həyatımda bir sürpriz oldu. İş, ev, iş, ev... arasında qəfil bir işıq. Təbii ki, bilirəm ki, hər gün udmaq olmur. Bilirəm ki, insanlar uduzanda çox əsəbiləşir, hətta şikayət edirlər. Amma mən özümə söz verdim ki, bu mənim üçün bir əyləncədir, əsas qazanc yeri deyil. Hərdən, ayda bir-iki dəfə, istirahət günü axşamı oturub bir az oynayıram. Kiçik məbləğlərlə, uduram da, uduzuram da. Amma o anı yaşamaq, təkərin səsini eşitmək, ürək döyüntüsünü hiss etmək... bilmirəm, bəlkə də bu mənim gizli zövqümdür.

Heç vaxt unutmayacağam o gecəni. Rövşənə hələ də deməmişəm bu hekayəni. Bəlkə bir gün deyərəm. Ona deyəcəm: "Bilirsən, o oğlunun danışdığı mostbet oyunları nə imiş, bir az başa düşdüm". Amma əsas odur ki, mən öz həddimi bildim. Həyatın monotonluğunda belə, şansın gülümsəyəcəyi anlar olur. Əsas odur ki, o an gələndə onu dəyərləndirəsən və nə vaxt dayanacağını biləsən. Mən bildim. Və bu qələbə mənim üçün təkcə pul deyil, həm də özümə olan inam oldu.